Rijden via een draadje

We hebben iets heel moderns op onze klassieker: driving by wire. Gasgeven via een elektrisch draadje in plaats van via een stuk steigerpijp aan een staalkabel. Dat is een ingrijpende verandering. Vooral voor iemand die er van overtuigd is dat het aantal storingen en problemen evenredig is met het de hoeveelheid elektrische spul aan boord. Een reden voor de afkeer is zeer waarschijnlijk onbenul; het omzetten van een simpele lichtschakelaar zorgt al voor een glazige blik.

De operatie was dan ook niet mogelijk geweest zonder hulp van oud-collega Arjen de “regelspecialist”. Hij was verder ook de enige zonder angstzweet ten tijde van de eerste start 😉

Maar eigenlijk is het heel simpel; een stappenmotor die rechtstreeks aan de regelstang van de brandstofpomp staat te trekken in plaats van een het doosje wat regelateur genoemd wordt, vol met gaffels en veren en vlieggewichten. Het idee kwam steeds meer boven dat het in de regelateur mis ging. De start leek goed tot op het moment waarop er gewerkt moest gaan worden door de motor. Dan ging het allemaal niet soepel meer en er werd te weinig actie ondernomen door het doosje vol mechanische dingetjes. Een aardig probeersel leek de elektrische regeling die nog in de kast lag. Een stappenmotor op de pomp, een paar toerenopnemers op de krukas en printplaat onder het dashboard. Toch zijn er nog akelig veel vragen te verzinnen die moeilijk te beantwoorden zijn; hoever en hoe snel moet de regelstang aangetrokken worden? Hoeveel diesel moet bij het starten ingespoten worden? Willen we een constant koppel motor of constant vermogen? En in welk toerengebied is de turbo aan de gang te houden? Het komt er op neer dat het alleen in de praktijk te proberen valt. En helaas ook dat ongeveer 495 van de 500 mogelijk in-te-stellen-parameters, gegokt zijn of op “standaard” gezet zijn. Het mooie eraan is dat met een simpele aanpassing op de laptop de hele regeling veranderd kan worden.

Afgelopen vrijdag voor het eerst genoeg lef verzameld om op de startknop te duwen. En eigenlijk ging het ongekend makkelijk. Beetje fine-tunen en we durfden zelfs te gaan rijden. Dat gaf moed. Zaterdag de meest dichtstbijzijnde slepwedstrijd opgescharreld om even te testen voor een sleepwagen. Dat was in Dalerveen op een zandbaan en er was verder geen vergelijk maar het ging om het testen van het regelgedrag. En dat ging prima (filmpje met oa de S2S vanaf 38seconden. Met dank aan Trekkerweb.nl).

Al met als zorgt het voor een ongekende motivatieboost. Kunnen eigenlijk niet wachten om weer eens aan te haken tussen conculega’s op een zware kleibaan.

 

Advertenties

Eén reactie to “Rijden via een draadje”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: